Nöbetçi Eczaneler
Sabah işe giderken kaldırımda birbirine çarpmadan yürümeye çalışan insanlara bakıyorum. Omuzlar düşük, yüzler asık, adımlar aceleci… Bir an durup düşünüyorum:
Biz ne zaman bu kadar penguenleştik?
Penguen zarif bir hayvandır. Takım elbiseli gibi durur; disiplinlidir, düzenlidir, sürüden kopmaz. Ama aynı zamanda soğuğa mahkûmdur. Yaşamak için mecburen katlanır. İşte tam da burada benziyoruz birbirimize.
Günümüz insanı da sabah kartını okutur, akşam evine döner.
Sorulmaz: Mutlu musun?
Sorulur: İşin var mı?
Penguenler gibi diziliriz toplu taşımada. Aynı yöne bakar, aynı sessizliği paylaşırız. Kimse kimsenin gözünün içine uzun uzun bakmaz. Çünkü bakarsak bir şey görürüz diye korkarız: yorgunluğu, umutsuzluğu, bastırılmış hayalleri…
Sosyal medyada penguen videoları izliyoruz; düşüyorlar, kayıyorlar, birbirlerine tutunuyorlar. Gülüyoruz. Ama farkında değiliz: Gülünen şey biraz da biziz. Düşüp kalkmamıza rağmen yolumuza devam etme hâlimiz.
Eskiden insanlar hayal kurardı. Şimdi insanlar idare ediyor.
Eskiden “nasıl bir hayat istiyorsun?” denirdi.
Şimdi “asgari yetiyor mu?” deniyor.
Penguenler soğukta hayatta kalmak için birbirine sokulur. Biz de ekonomik soğukta, duygusal ayazda birbirimize sokulmaya çalışıyoruz. Ama aramıza duvarlar örülmüş: güvensizlik, yorgunluk, “benden bir şey olmaz” cümleleri…
Belki de penguen bu yüzden bu kadar gündemde. Çünkü sessizce şunu söylüyor:
“Bağırmadan da anlatılır bazı şeyler.”
Bu yazıyı okuyan herkese küçük bir çağrım var:
Bugün bir an durun.
Sürünün dışına çıkmak için değil, kendinizi hatırlamak için durun.
Penguen olmak kader değil.
Soğuk zor, evet.
Ama içimizi ısıtacak bir şey hâlâ mümkün:
Bir selam, bir itiraz, bir hayal.
Unutmayalım…
Penguen yürürken komiktir belki ama direnerek yürür.
Ve bazen en sessiz yürüyüşler, en yüksek çığlıktır.
YORUMLAR