Değerli okurlarım, kıymetli Batman halkı…
Bazı insanlar vardır; makamlarıyla değil, insanlıklarıyla hatırlanırlar. Bazıları ise makam sahibi oldukları hâlde geride bir iz bırakmayı başaramazlar. Bugün size bir başhekimi değil, 13-14 yaşlarında simit satan bir çocuğun hafızasına kazınan bir insanı anlatmak istiyorum: Dr. Ahmet Yıldız…
2003-2009 yılları arasında Batman Devlet Hastanesi Başhekimliği yapan, halk arasında “Deli Baştabip” olarak anılan Ahmet Yıldız, bir süredir mücadele ettiği kanser hastalığının ardından 8 Ekim 2026’da İstanbul’da hayatını kaybetti. 9 Ekim’de Batman’da toprağa verildi. Ardında yalnızca bir meslek geçmişi değil, dürüstlüğü, hizmet anlayışı ve insanların hafızasına kazınan hatıraları kaldı.
Peki, ben neden bugün onun ardından yazıyorum?
Çünkü ben, o yıllarda hafta sonları Batman Devlet Hastanesi’nin önünde simit satan 13-14 yaşlarında bir çocuktum. Dr. Ahmet Yıldız, her hafta sonu hemen hemen aynı saatte, spor kıyafetleriyle hastaneye gelir, önce hâlimi hatırımı sorar, ardından benimle birlikte acilin önünde mıntıka temizliği yapardı.
Düşünebiliyor musunuz? Koca bir hastanenin başhekimiyle simit satan bir çocuk, sabahın erken saatlerinde hastanenin önünde birlikte temizlik yapıyordu. Ben simit satıyordum, o başhekimdi. Ama aramızda makamdan kaynaklanan bir duvar yoktu. Bana her defasında, “Oku, ne olursa olsun oku!” derdi.
Yıllar geçti. O çocuk büyüdü, hayat devam etti. Fakat onun o sabahlarını, samimiyetini ve bana verdiği nasihati hiç unutmadım.
Asıl mesele de burada başlıyor.
Bugün Batman’da bazı yöneticilerin makamlarına yaslanıp egolarından sıyrılamadıklarını, halkın arasına karışmak bir yana, sorumlusu oldukları kurumların sorunlarına bile çözüm üretemediklerini gördükçe Dr. Ahmet Yıldız’ı hatırlıyorum. Makam odalarından çıkmayan, eleştiriyi kabullenmeyen, halkın derdine kulak vermeyen anlayış karşısında geçmişin bu insanını anmadan edemiyorum.
Bir zamanlar bir başhekim, simit satan çocuğun hâlini hatırını soruyor, onunla birlikte temizlik yapıyordu. Bugün ise bazı yöneticilere, yönettikleri kurumun derdini anlatmak bile başlı başına bir mesele hâline geliyor.
İşte benim derdim tam da budur! Unvanı büyük, insanlığı küçük olanlarla; makamı kendine güç sayıp sorumluluğunu unutanlarla aramızdaki farkı anlatmak…
Ahmet Yıldız, hastanedeki yolsuzluk ve rantla mücadele etmesi, bıçak parasına karşı durması, sağlık hizmetlerini halkın ayağına götürmeye çalışması ve Batman Petrolspor’a gönüllü doktorluk yapmasıyla tanındı. Onun hizmet anlayışını ve halkla kurduğu bağı unutmak mümkün değil.
Ona neden “Deli Baştabip” dediklerini şimdi daha iyi anlıyorum. Çünkü o, makamın insanı halktan uzaklaştırması gerektiğine inananlardan değildi. Aksine, makam sahibi olmanın daha fazla sorumluluk almak anlamına geldiğini biliyordu.
Bugün onun ardından yazarken bir başhekimi anmaktan çok daha fazlasını yapıyorum: Batman’ın yöneticilerine bir hafıza, bir vicdan ve bir sorumluluk çağrısı bırakıyorum.
Sayın yöneticiler; makamlar geçicidir, koltuklar el değiştirir, unvanlar unutulur. Geriye yalnızca bu şehre ne kattığınız ve insanların yüreğinde nasıl bir iz bıraktığınız kalır.
Bir zamanlar hastane önünde simit satan o çocuk, bugün Dr. Ahmet Yıldız’ın ardından yazıyor. Çünkü insan, kendisine gösterilen iyiliği unutmaz; hele ki o iyilik, hayatın en savunmasız yaşlarında yüreğine dokunmuşsa…
Güle güle Ahmet Hocam. Bana yıllar önce söylediğin “Oku!” sözünü unutmadım. Senin ardından yazdığım bu satırlar, sana duyduğum saygının ve vefa borcumun küçük bir ifadesidir.
Mekânın cennet olsun. Sen makamınla değil, insanlığınla iz bıraktın. Keşke bugün senin gibi, makamından önce insanlığını taşıyan yöneticilerimiz daha çok olsaydı.

YORUMLAR