Değerli okurlarım, kıymetli Batman halkı…
Bir şehrin sokaklarında nice hayal yarım kalırken, gençleri gelecek ararken, aileler geçim derdiyle mücadele ederken bazı insanların bütün mücadelesi neden bir koltuğu korumak olur? Bir şehrin geleceği beklerken, makamların etrafında yıllarca dönüp duran bu anlayışı daha ne kadar görmezden geleceğiz?
İnsan bir göreve talip olurken hizmet etmekten söz eder. Peki, görev süresi sona erdiğinde neden aynı makamın peşinden yeniden koşar? Bir kurumda, dernekte, vakıfta, meslek odasında, sendikada, sivil toplum kuruluşunda ya da farklı yönetim kademelerinde yıllarca aynı isimleri görmek artık sıradanlaşmış durumda. İki, üç, dört, beş dönem… Aynı yüzler, aynı koltuklar, aynı alışkanlıklar! Peki, bu şehirde başka insan yok mu? Yeni fikirlere, gençlere, farklı düşüncelere neden yeterince alan açılmıyor? Bir makam neden bu kadar vazgeçilmez hâle geliyor?
Elbette mesele bir insanın yeniden seçilmesi değil; mesele, yıllarca görev yapıp geride ne bıraktığıdır. Batman’a hangi projeyi kazandırdınız? Hangi gencin elinden tuttunuz? Hangi toplumsal yaraya merhem oldunuz? Hangi sorunun çözümü için mücadele ettiniz? Eğer bütün hikâyeniz bir başkanlık unvanından ibaretse, ortada sorgulanması gereken ciddi bir anlayış var demektir.
Batman’da yaklaşık 500 sivil toplum kuruluşunun bulunduğu ifade ediliyor. Düşünün, bu kadar büyük bir potansiyel! Peki, kaçını tanıyoruz? Kaçı şehrin sorunlarına ses oluyor? Kaçı gençlerin geleceği, uyuşturucu, sanal bahis, tefecilik, dolandırıcılık, işsizlik ve toplumsal sorunlar karşısında somut çalışmalar yürütüyor? Yüzlerce kuruluşun bulunduğu bir şehirde, toplumsal sorunların karşısında neden daha güçlü bir dayanışma göremiyoruz? STK olmak yalnızca bir tabela asmak, başkanlık kartviziti taşımak ve protokol sıralarında yer almak değildir. Sivil toplum, gerektiğinde toplumun sesi olmak, haksızlığa karşı durmak ve çözüm üretmektir.
Bir başka acı gerçek de insanların kendi iradeleriyle hareket etmek yerine başkalarının beklentilerine, baskılarına ve hesaplarına göre şekillenmesidir. Hatır için susanlar, çıkar için yön değiştirenler, makam uğruna düşüncelerinden vazgeçenler… Oysa bir şehrin en büyük kaybı, insanlarının sesini değil, iradesini kaybetmesidir.
Buradan Batman halkına sesleniyorum: Aklınızı da iradenizi de kimseye kiraya vermeyin! Hiç kimsenin baskısına, yönlendirmesine, hatırına, hesabına ve çıkarına teslim olmayın. Makamı olana değil, emeği olana; unvanı olana değil, hizmet edene değer verin. Kimsenin gölgesinde kalmayın, kendi aklınızla düşünün, kendi vicdanınızla karar verin. Çünkü iradesi özgür olmayan bir toplumun geleceği de özgür olamaz.
Kıymetli Batmanlılar, bu şehir kimsenin şahsi mülkü, hiçbir kurum birkaç kişinin ömür boyu sahiplenebileceği bir makam değildir. Görevler emanettir. O emaneti gerektiğinde devretmek bir kayıp değil, erdemdir. Gerçek başarı, koltuğa ne kadar tutunduğunuzla değil, sizden sonra o koltuğa oturan insana nasıl bir kurum bıraktığınızla ölçülür.
Benim derdim kimsenin şahsıyla değil, Batman’ın önünü kapatan zihniyetledir. Bu şehrin gençlerine fırsat verilmesini, yeni insanların önünün açılmasını, kurumların tabeladan ibaret kalmamasını istiyorum. Çünkü Batman’ın kaybedecek zamanı, harcanacak bir nesli, ertelenecek bir geleceği yok.
Ey bu şehrin insanları! Yarın çocuklarımıza nasıl bir Batman bırakacağız? Koltukların, kişisel hesapların ve çıkar ilişkilerinin gölgesinde kalan bir şehir mi, yoksa özgür iradenin, liyakatin, dayanışmanın ve hizmetin yükseldiği bir Batman mı?
Unutmayın; makamlar insanı büyütmez, insan makamı büyütür. Koltuklar boşalır, isimler unutulur ama bir şehrin yarasına merhem olanların izi kalır.
Bizim sevdamız koltuk değil, Batman olmalı! Çünkü Batman birkaç kişinin değil, hepimizin şehridir.

YORUMLAR