ÖZTEKİN YILMAZ – BATMAN’DA SIFIR ÖLÜM! KARANLIĞI YENEN ŞEHİR TÜRKİYE’YE ÖRNEK OLDU

Biliyor musunuz…
Bazen bir şehrin kaderi, haritasında değil; kalbinin tam ortasındaki yarada yazılıdır.

Batman’ın kaderi de bir zamanlar o yarada saklıydı.
Geceleri sokak lambalarının titrek ışığında genç yüzler soluyordu.
Bir annenin mutfağında kaynayan çorba soğuyor, ama kapı çalmıyordu.
Bir baba, evladının ayakkabısını kapının önünde görüp “Belki döner…” diye umutla bekliyordu.
Uyuşturucu, kapıları tek tek çalan bir misafir değil; kilidi kırıp içeri giren sessiz bir canavardı.
Hayalleri yutuyor, gözleri karartıyor, bir şehrin nabzını yavaşlatıyordu.

Ve sonra…

Sonra bir sabah, 2026 Şubat’ının soğuk günlerinden birinde, Valilik binasında bir salon dolusu insan toplandı.
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı geldi.
Milletvekili, vali, kaymakamlar, öğretmenler, STK’lar, polis, hatta eski bağımlılar… Hepsi oradaydı.
Ve o gün, Türkiye’nin tarihine “Batman Modeli” diye bir cümle yazıldı.

Vali Ekrem Canalp ayağa kalktı ve dedi ki:
“Son dört yılda Batman’da doğrudan uyuşturucu kullanımına bağlı ölüm vakası yaşanmamıştır.”

Bu bir istatistik değildi.
Bu bir tablo değildi.
Bu, mezarlık kapısının dört yıl boyunca kapanmış olmasıydı.
Bu, bir annenin kara yazmasının sandıkta kalmasıydı.
Bu, bir şehrin “ölüm sıfır” diyebilmesiydi.

Sıfır.

Bazen en büyük devrim bir sıfırdır.
Bazen en büyük zafer, bir eksilme değil; bir yok oluştur.
Ölümün yok oluşu.

Bu model sıradan bir proje değil.
İnsan odaklı, sahaya inen, yüreğe dokunan bir savaş ilanı.
Önleme, rehabilitasyon, aile desteği, çevre temizliği… Hepsi bir arada.

Son 3,5 yılda 2,5 tondan fazla uyuşturucu ele geçirilmiş.
Binlerce operasyon.
Yüzlerce tutuklama.
Ama rakamların ötesinde başka bir şey var:
Bir gencin gözünde yeniden yanan ışık.
Bir annenin sabah namazında artık korku değil, şükürle ağlaması.
Bir babanın, oğlunun omzuna dokunup “Beraber yürüyelim” diyebilmesi.

“Bağımlılıkla Mücadele Batman Modeli” dediler adına.
Ama bu sadece bir model değil.
Bu, insanı merkeze koyan bir diriliş çağrısı.
Sahaya inen, kapı çalan, el tutan, vazgeçmeyen bir irade.

Törende bir lise öğrencisi mikrofonu aldı.
Sesi titriyordu ama gözleri dimdikti:
“Ben o karanlığın içindeydim. Batman Modeli elimi tuttu. Bugün buradayım. Yarın başkalarının elini tutacağım.”

İşte o an…
Salondaki herkes sustu.
Çünkü bazı zaferler alkışla değil, boğazda düğümlenen bir hıçkırıkla karşılanır.
Bazı zaferler, top atışıyla değil; bir gencin “Ben buradayım” demesiyle ilan edilir.

Batman…
Petrol kokan topraklarının altında ateş taşır.
Ama o ateş artık gençlerin damarlarını yakmıyor; umutlarını ısıtıyor.
Hasankeyf’in suları çekilse de, bu şehrin ruhu çekilmiyor.
Malabadi Köprüsü asırlardır nasıl dimdik duruyorsa, Batman’ın evlatları da şimdi öyle duruyor.
Yıkılmadan.
Boyun eğmeden.
Teslim olmadan.

Dünya her gün bize karanlık gösteriyor.
Savaş.
Krize bulanmış manşetler.
Dağılan hayatlar.

Ama bir şehir, kendi karanlığını yenebiliyorsa…
Demek ki umut hâlâ bu topraklarda nefes alıyor.

3 Mart sabahı gazeteyi açtığınızda bu satırları okuyorsanız, bilin ki bu sadece bir köşe yazısı değil.
Bu, bir şehrin ayağa kalkış destanıdır.
Bu, “ölüm sıfır” diyebilen bir iradenin ilanıdır.
Bu, annelerin gözyaşının yön değiştirmesidir.

Hayal edin…
Bir anne kapıyı açıyor.
Oğlu karşısında.
Sarılıyor.
Ve fısıldıyor:
“Hoş geldin evladım… Evine döndün.”

Kalbiniz hızlandı değil mi?
Göğsünüzde bir şey genişledi.
İşte o genişleme…
İşte o ışık…
İşte o nefes…

Batman’dan doğuyor.

Ve biz o ışığın altında yürüyoruz.
Tek tek değil, omuz omuza.
Umutla.
Heyecanla.
İnatla.