İnsan, hayatının bir döneminde mutlaka yalnız kalmayı öğrenmeli. Öyle kırıldığı, terk edildiği ya da insanlardan umudunu kestiği için değil; kimse yanında olmasa da hayatına devam edebileceğini anlamak için… Çünkü insanın öğrenmesi gereken en önemli şeylerden biri, kendi kendine yetebilmektir. Herhangi bir yere gitmek için arkadaş aramamak, bir hayalini gerçekleştirmek için birilerinin kendisine eşlik etmesini beklememek, bir karar alırken herkesin onayını almaya ihtiyaç duymamak… Bunlar küçük gibi görünen ama insanın karakterini güçlendiren önemli alışkanlıklardır.
Nedense yalnız kalmayı hep bir eksiklik olarak görüyoruz. Bir yere tek başına giden insana acıyarak bakıyor, hafta sonunu yalnız geçiren birinin hayatında bir şeylerin yolunda gitmediğini düşünüyoruz. Oysa belki de o insan, bizim kalabalıklar içinde aradığımız huzuru kendi sessizliğinde bulmuştur. Belki bir kafede tek başına kahvesini içerken, bizim onlarca insan arasında bulamadığımız dinginliği yaşıyordur. Belki de uzun zamandır ertelediği bir yolculuğa çıkmış, kimsenin programına uymadan kendi istediği sokaklarda dolaşıyordur. Her yalnız insan mutsuz, her kalabalık insan mutlu değildir. Bazen insanın en güzel arkadaşlığı, kendisiyle kurduğu arkadaşlıktır.
Bir düşünün… Kaç kez gitmek istediğiniz bir yere sırf yanınızda gelecek kimse olmadığı için gitmekten vazgeçtiniz? (Ben defalefca vazgeçtim,erteledim) Kaç kez izlemek istediğiniz bir filmi, içmek istediğiniz bir kahveyi, görmek istediğiniz bir şehri ertelediniz? Sadece birileri sizinle gelmediği için kendi isteklerinizi beklemeye aldınız. Peki, hayatı bu kadar ertelemeye değer mi? İnsan, başkalarının müsait olduğu günleri beklerken kendi ömründen günler eksilttiğinin farkında bile olmuyor. Oysa hayat, sürekli birilerini bekleyerek geçirilecek kadar uzun değil.
Elbette insanın bir dosta, bir sırdaşa, bir yol arkadaşına ihtiyacı vardır. Güzel bir haberi paylaşmak, zor bir günde omuz bulmak, bazen hiçbir şey söylemeden birinin yanında oturmak hayatın en kıymetli güzelliklerindendir. Yalnızlığı savunmak, insanlardan uzaklaşmayı ya da kimseye ihtiyaç duymamayı öğütlemek değildir. Mesele, birileriyle birlikte olmayı istemekle birileri olmadan yaşayamayacağını düşünmek arasındaki farkı anlayabilmektir. Bir insanı sevmek güzeldir ama onsuz nefes alamayacağını düşünmek başka bir şeydir. Dostluk güzeldir ama dostun olmadığı günlerde hayatı anlamsız görmek insanın kendisine yaptığı haksızlıktır.
Çünkü insanlar gelir ve gider. Dün her şeyinizi paylaştığınız biriyle bugün konuşamayabilirsiniz. Bir zamanlar sizin için her şeyi yapacağını söyleyen insanlar, en çok ihtiyaç duyduğunuz anda yanınızda olmayabilir. Bazen yollar ayrılır, bazen beklentiler değişir, bazen de hayat insanları birbirinden uzaklaştırır. Bunların hepsi hayatın içinde var. Önemli olan, birileri gittiğinde kendinizi de kaybetmemektir. Bir insanın hayatınızdan çıkması, sizin hayatınızın da durması gerektiği anlamına gelmez. Bir kapının kapanması, bütün kapıların kapandığını göstermez.
Kendi başına kalabilen insan, zamanla bazı şeyleri daha iyi öğrenir. Her düşüncesini anlatmak zorunda olmadığını, her tartışmaya girmek zorunda bulunmadığını, herkes tarafından sevilmenin mümkün olmadığını anlar. Başkalarının ne düşündüğünden çok, kendisinin ne hissettiğine kulak vermeye başlar. Birilerinin takdirini kazanmak için kendinden ödün vermez. Kalabalıkların alkışına ihtiyaç duymadan da doğru bildiği yolda yürüyebilir. En önemlisi, hayatındaki insanların varlığını bir mecburiyet olarak değil, bir güzellik olarak görür.
Belki de asıl özgürlük tam olarak burada başlıyor. Bir yere gitmek istediğinde kimseyi beklememek, bir karar verdiğinde herkesin fikrini almak zorunda hissetmemek, bir hayalin peşinden giderken yalnız kalmaktan korkmamak… Yanınızda biri varsa onunla yürümek, yoksa kendi yolunuza devam etmek. Çünkü insanın yanında birilerinin bulunması elbette güzeldir ama kendi hayatının başrolünde olduğunu unutmaması gerekir.
Şunu da unutmamak lazım: Yalnızlık bir duvar örmek değil, insanın kendisine bir kapı açmasıdır. Herkesi dışarıda bırakmak değil, kendini de ihmal etmemektir. İnsan bazen biraz sessizliğe, biraz uzaklaşmaya, biraz da kendisini dinlemeye ihtiyaç duyar. Her gün bir yerlere yetişmek, herkese cevap vermek, herkesin beklentisini karşılamak zorunda değildir. Bazen telefonu bir kenara bırakıp uzun bir yürüyüşe çıkmak, bir kitapla baş başa kalmak ya da hiçbir şey yapmadan oturmak bile insanın ruhuna iyi gelir.
Hayatın bütün güzelliklerini bir başkasıyla yaşamak zorunda değiliz. Güneşin batışını tek başımıza da izleyebilir, bir şehirde tek başımıza da kaybolabilir, bir hayali tek başımıza da gerçekleştirebiliriz. Yanımızda birinin olması güzelliği artırabilir ama o güzelliğin şartı olmamalıdır.
Sonuçta mesele yalnız olmak değil, yalnız kaldığında kendini eksik hissetmemektir. İnsan, bir başkasının varlığıyla güzelleşen ama yokluğuyla yıkılmayan bir hayat kurabilmeli. Sevmeli, güvenmeli, paylaşmalı ama kendisini de unutmamalı. Çünkü hayatın bir yerinde herkes kendi yolunu tek başına yürümek zorunda kalabilir.
Unutmayın; yanınızda yürüyenlerin kıymetini bilin ama onlar gelmedi diye yolunuzdan vazgeçmeyin. Bazen insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik, kimseyi beklemeden kendi hayatına başlamasıdır

YORUMLAR