AYTEK TAZ – KÖŞE YAZISI BİR UMUT

Pers Sultanı, adaletiyle olduğu kadar sert mizacıyla da tanınırdı. Bir gün huzuruna iki mahkûm getirildi. Suçları ağırdı, cezası ise kesindi: idam. Sarayın avlusunda rüzgâr bile usul esiyor, herkes sultanın vereceği hükmü bekliyordu.

Mahkûmlardan biri, ölümün nefesini ensesinde hissetse de içindeki sönmemiş kıvılcığa tutunmuştu. Sultan’ın atlarına olan düşkünlüğü dilden dile dolaşırdı. Adam, son bir cesaret kırıntısıyla başını kaldırdı ve yumuşak bir sesle konuştu:
“Ey büyük hükümdarım… Bana bir yıl mühlet verin. O bir yılda en sevdiğiniz atınıza insan gibi konuşmayı öğreteyim. Eğer başarırsam canımı bağışlayın; başaramazsam boynum sizin.”
Avluda bir uğultu yükseldi. Kimse böyle bir teklif beklemiyordu. Bir atın konuşması… Bu, rüyada bile zor görülecek kadar tuhaf bir vaat sayılırdı. Ama sultan, at sevgisi yüzünden bir an duraksadı. Gözlerinde merakla karışık bir tebessüm belirdi.

“Peki,” dedi. “Bir yıl süren var.”
Mahkûmun zincirleri çözüldü. Saray ahırına doğru yürütülürken yanındaki diğer mahkûm dayanamadı:
“Bir atın konuşabileceğine inanıyor musun gerçekten?”

Adam içten bir gülümsemeyle cevap verdi:
“Hayır. Ama bir yılda neler olur, kim bilir? Belki sultan ölür, belki ben ölürüm, belki at ölür… Belki de hayat bana yeni bir kapı açar. En azından bugün yaşamaya devam ediyorum.”
Sarayın taş duvarlarında şu söz yankılandı adeta:
“Umudu olan insan, ölümü bile bir süreliğine kandırır.”
Adam o gün sadece canını kurtarmadı; umudun insana verdiği o görünmez gücü de hatırlattı. Çünkü umut, bazen en karanlık anda bile bir ışık yakar. Bir nefeslik zaman kazandırır, bir adımlık yol açar, bir cümlelik cesaret verir.

Ve işte bu hikâyenin asıl fısıldadığı şey şudur:
Umut etmek, çoğu zaman elimizde kalan son ama en etkili güçtür. İnsan, umut ettiği sürece ihtimalleri çoğaltır; yok gibi görünen yolları var eder, tıkanmış gibi duran kapıların aralığından sızan ışığı fark eder. Umut, yarını değiştirmese bile bugünü taşınabilir kılar.

Bazen sadece bir gün, bir saat, bir nefes daha kazandırır insana — ama işte o nefes, bir ömrü tamamen değiştirecek güce dönüşebilir. Çünkü umut, insanı hayata bağlayan en ince ama en sağlam iptir; kopmuş gibi durur ama aslında bizi en zor uçurumların kenarında bile tutan gizli bir el gibidir.

Bu yüzden, nereye savrulursak savrulalım, hangi sıkışmışlıkla yüzleşirsek yüzleşelim, içimizdeki o küçücük kıvılcığı söndürmemek gerekir. Zira yaşam dediğimiz uzun ve çetin yol, çoğu zaman bir tek şeye dayanır: Umuda.
“İnsan, içindeki umudu diri tuttuğu sürece yolunu da bulur, yarınını da kurar. Çünkü umut, karanlığa atılmış en parlak kıvılcımdır; bir kez yanarsa bütün ömrü aydınlatır.

Dünyanın yükü ağır geldiğinde bile o kıvılcımın varlığını hatırlamak gerekir; zira umudu olan insan, kaderin en sert düğümünü bile sabrıyla çözer, yoluna yeniden güçle yürür.”
Sağlıcakla kalın…