ÖZTEKİN YILMAZ – MESAJ GÖRÜLDÜ: İNSANLIK GÖRÜLMEDİ!

Değerli okurlarım…
Kıymetli Batman halkı…

Bugün, hayatımızın tam ortasında duran ama kimse konuşmaya cesaret etmeyen bir yarayı yazmak istiyorum. Çünkü artık hepimizin canını sıkıyor, kalbini kırıyor, incitiyor bu mesele…

Teknolojinin en parlak çağındayız.
Cep telefonu… Bilgisayar… Tablet… Üstüne bir de iletişim araçları: WhatsApp, Facebook, Instagram… Bir mesajla dünyanın öbür ucuna ulaşır olduk. Bir dokunuşla yüzlerce kilometreyi aşabiliyoruz.
Kısacası; hiçbir çağda insan insana bu kadar yakın olmamıştı…
Ama işte ne acıdır ki; hiçbir çağda insan insana bu kadar uzak da olmamıştı!

Artık öyle insanlar türedi ki…
Kendini hangi makamda, hangi mevkide görüyorsa bir mesaj açmaya bile tenezzül etmiyor.
Sen yazıyorsun; “Görüldü” oluyor… Ama kalbin “Yok sayıldı!”

Bir insanın derdi olur…
Bir insanın çaresizliği olur…
Bir insanın sadece “İyi misin?” demeye ihtiyacı olur…
Sana yazmışsa demek ki senden bir şey istemiştir:
Belki bir söz, belki bir yönlendirme, belki sadece bir “Merak ettim, nasılsın?”…

Peki soruyorum size;
Bir mesajı okuyup cevap vermek ne kadar zor olabilir?
Bir dakikan yoksa, on saniyen de mi yok?
İnsan insanı görmezden gelince büyür mü?
Yoksa küçülür mü?

Bugün herkes statü düşkünü…
Telefonu çaldığında hemen cevap vermeyerek kendini “ulaşılmaz” sananlar var.
Bir “Okudum, döneceğim” demek bile lüks olmuş!
Sanki mesajı açmakla itibarından eksilecek…
Sanki cevap verince saygınlığına gölge düşecek…

Halbuki bilmez ki;
İnsanı değerli yapan ne telefonu, ne makamı, ne de takipçi sayısıdır.
İnsanı değerli yapan; ne kadar gönül alabildiğidir.
Karşındaki insanı önemseyebilmektir.
Bir kalbe dokunabilmektir…

Biz büyüklerimizden “Hal hatır sormak sünnettir” diyerek büyüdük.
Komşu kapısı çalmak, akraba ziyareti yapmak, muhabbet etmek kültürümüzün temeliydi.
Şimdi ise her şey cebimizde ama birbirimiz yüreğimizde değiliz!

Daha kötüsü…
Cevap vermeyen, arayıp sormayan, duymazdan gelen insanlar hep kendini haklı sanıyor.
Unutuyorlar ki;
Kimse sonsuza kadar güçlü, müsait ve yukarıda kalmaz…
Günün birinde sen de birine mesaj atarsın…
O mesaj “görüldü” olur…
Ve sen de hatırlarsın…
İnsanlık böyle tüketilmezdi…

Buradan sesleniyorum;
Telefonlarımız son model olabilir,
Ama kalplerimizin yazılımını güncellemeye ihtiyacı var!

Bir mesaj bir hayat kurtarır bazen…
Bir cevap, bir günü güzelleştirir…
Bir cümle, bir umudu yeniden filizlendirir…

O yüzden…
Bugün birine mesaj attığınızda cevap gelmiyorsa bilin ki;
Sorun sizde değil,
Sorun cevap vermeyi unutmuş kalplerdedir!

İnsanlığı lütfen “Görüldü”ye hapsetmeyelim…
İlgilenelim… Dinleyelim… Değer verelim…
Çünkü iletişim araçlarımız çoğaldı ama biz birbirimize azaldık!