Nöbetçi Eczaneler
Bu bir veda yazısı değil; Batman’a sadakatin ilanıdır.
Takvim yaprakları düşerken, yalnızca bir yıl kapanmıyor; bir şehrin içindeki bastırılmış öfke, yarım kalmış umutlar ve boğaza düğümlenen cümleler de gün yüzüne çıkıyor. Aralık, Batman’a her zaman soğuk gelir ama bu kez soğuktan fazlası var havada: hesap, yüzleşme ve itiraz var. 2025’in son köşe yazısını yazarken, elim titremiyor; çünkü bu yazı korkuyla değil, sadakatle yazılıyor.
Ben bu şehrin kolay tarafını sevmedim.
Alkışlı cümlelerin, güvenli suskunlukların yazarı olmadım.
2025 boyunca Batman’ı yazdım; çünkü bu şehir yazılmadığında unutuluyor, unutulduğunda daha çok yara alıyor. Kalemimi kimseye emanet etmedim. Bir kapının eşiğinde durmadım. Bu köşe, makamların değil; sokakların, evlerin ve vicdanın köşesi oldu.
Bir yıl boyunca sustuğum olmadı.
Batman’ın kayıp lobisini sordum: Beş kişi bir araya gelemiyorsa, bir şehir nasıl ayağa kalkacak? Sahte temsilleri yazdım; çünkü bu şehir, tabelalarla değil, samimiyetle ayağa kalkar. Emekçinin zammı cebine girmeden nasıl eriyor, onu anlattım. Yardımın bile insanı incittiği bir düzeni sorguladım. Çünkü onuru zedelenmiş bir yardım, yardım değildir.
Petrol’ün kader çığlığını yazdım.
Bu şehrin sahadaki terini, tribündeki yüreğini anlattım. Cesaretin sözle değil, mücadeleyle ölçüldüğünü hatırlattım. Çünkü Batman yarım mücadeleyi sevmez; ya tam durursun ya hiç.
Gençliği suçladık bu şehirde.
Ama asıl suçlu bizdik.
Çocuklara hayal vermedik, dosya verdik. Sonra da neden kaybolduklarını sorduk. Uyuşturucunun sokak aralarından okullara nasıl sızdığını yazdım. Türkiye’nin bitmeyen çocuk mezarlığını yazarken, kelimeler yetmedi, yürek sızladı.
Aşiret derneklerini yazdım.
Karşı olmak için değil, sorumluluk hatırlatmak için.
Batman, vitrin temsilcilere teslim edilemeyecek kadar ağır bir şehir. Bu kentin insanı, cüzdanla değil; vicdanla temsil edilmeyi hak eder.
Beni bu yazılarla bir yere koymak isteyenler oldu.
Olmadım.
Bir cepheye yazmak isteyenler çıktı.
Girmedim.
Çünkü ben kimsenin adamı değilim.
Benim tek tarafım var: Batman.
2025 zor bir yıldı.
Ama ben kolay olanı seçmedim.
Susmak konforluydu, yazmak bedeldi; ben bedeli seçtim. Çünkü bu şehirde doğruyu söylemek hâlâ cesaret istiyor.
Ve şimdi 2026 geliyor…
Bu bir temenni yazısı değil.
Bu bir uyarı.
Bu bir söz.
Ben 2026’da da yazacağım.
Yine rahatsız edeceğim.
Yine hatırlatacağım.
Çünkü bu şehir sustukça kaybediyor.
Batman sahipsiz değil.
Batman suskun hiç değil.
Bu şehir, bir gün gerçekten şehir olacaksa; o gün, korkmayan kalemler sayesinde olacak.
Hoşça kal 2025…
Beni yoran ama eğemeyen yıl.
Hoş geldin 2026…
Eğer bu şehir hâlâ yaralıysa,
bil ki ben susmayacağım.
Çünkü ben bu şehrin adamı değilim;
bu şehrin vicdanıyım.
Bu şehir sahipsiz
sahipsiz oldukçada sorunları çözülmez Batman’da ikamet eden ekmeğini parasını Batman’dan kazananlar hâlâ Batmanlılık bilinci yok sorsan Diyarbakırlı Mardinli siirtli diyorlar kendilerine
Batman’da doğdunuz buyudunuz iş aş makam mevki sahibi oldunuz neden hale kütüğünüz Batman’da değil cevap yok şehir kültürü kent bilinci olmadan şehre saiplenme kadük kalır Batman adına siyaset yapan bürokraside olan sorunlara sahip çıkılmiyorlar şehir sahipsiz kalıyor iyiki batmanlılığı içine sindirmiş azda olsa yazar çizer bürokrat sivil toplumda olanlar var Yeni yılda nice güzellikler esenlikler dilerim
.Allah sizi her türlü iyilikle ödüllendirsin.. Sesiniz mutlaka duyulacaktır… Yanlışlara sessiz kalmayan ve şehrini ve halkını onurlu ve müreffeh bir hayata yükseltmek için çabalayan sizin gibi birine sahip olmak bir onurdur… Batman en iyisini hak ediyor… Teşekkürler, saygıdeğer yazar.