Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Öztekin YILMAZ
Öztekin YILMAZ

ÖZTEKİN YILMAZ – KAYISININ TADI, KÖMÜRÜN KARA YÜZÜ, AŞKIN YANAN YÜREĞİ…

Değerli okurlarım, kıymetli Batman halkı…

Bugün bu satırları kaleme almamın tek bir sebebi var: Yüzünüzde küçük bir tebessüm oluşturabilmek, gündelik hayatın o boğucu telaşına birkaç dakikalığına da olsa güzel bir mola verebilmek… Bazen birkaç satır, bir gülümseme ve biraz sevgi yeter insana.

Bir meyvenin tatlılığı, bir ömrün karası, bir sevdanın bitmeyen hikâyesi…

Hayat, bazen dalından koparılan bir kayısının tadında başlar, bazen kömür karası bir gecede sınanır, bazen de bir aşkın içinde yanıp kavrulur. İnsan, ömrü boyunca biraz mutluluk, biraz huzur, biraz da kendisini anlayacak bir yürek arar.

Bir kayısı düşünün… Güneşle olgunlaşmış, sabırla tatlanmış. İlk lokmasında damağınıza yazı, yüreğinize baharı getirir. Bir de kömür… Toprağın karanlığından çıkar, elleri karartır ama nice ocağa sıcaklık verir. Dışarıdan kara görünür; içinde ise koca bir ateş saklar.

Tıpkı aşk gibi…

Aşk da bazen kayısı kadar tatlıdır. Bir bakışla başlar, bir tebessümle büyür. Sevdiğinin sesi dünyanın bütün gürültüsünü susturur. Birlikte içilen bir çay, paylaşılan bir lokma, göz göze gelinen birkaç saniye koca bir ömre bedel olur.

Ama her güzel hikâyenin bir de sınavı vardır. Zaman geçer, mesafeler girer araya, söylenemeyen sözler yürekte birikir. O vakit aşkın rengi değişir. Tatlı başlayan bir sevda, gecenin en karanlık saatinde insanın içine düşen bir köz olur.

İşte o zaman anlarsınız; aşk yalnızca kavuşmak değil, bazen uzaktan sevmek, bazen susarak özlemek, bazen de bir insanı kalbinizin en güzel yerinde, hiçbir karşılık beklemeden yaşatmaktır.

Kömürün karası ellerden çıkar, peki ya aşkın bıraktığı iz? Onu hangi su temizler, hangi zaman unutturur?

Çünkü insan bazen kayısının tadını değil, o tadı kiminle paylaştığını özler. Bir şarkıyı değil, o şarkıda saklı kalan hatırayı arar. En çok da bir zamanlar kendisine gülümseyen gözlerin artık uzaklarda oluşuna yanar.

Belki de aşkın en güzel ve en acı tarafı budur: İnsan, bir başkasında kendinden bir parça bulur; ayrıldığında ise biraz kendini de kaybeder.

Yine de sevmekten vazgeçmemeli insan. Çünkü hayat, yalnızca acılardan ibaret değil. Bir kayısının tatlılığında mutluluğu, kömür karası ellerde emeğin onurunu, bir sevdanın içinde yaşamanın anlamını bulmalı.

Zira bazı insanlar hayatımıza mevsimlik gelir ama hatıralarımızda ömürlük kalır. Bazı sevdalar kavuşmakla değil, yürekte bıraktığı izlerle büyür.

Ve günün sonunda…

Kayısının tadı damağımızda, kömürün karası ellerimizde, aşkın ateşi yüreğimizde kalır.

Çünkü kayısının tadı geçer, kömürün karası yıkanır ama insanın yüreğine bir kez düşen gerçek sevdanın izi, yıllar geçse de kolay kolay silinmez.

Belki de hayat dediğimiz şey; biraz tatlı bir başlangıç, biraz kara bir sınav ve hiç bitmeyen bir aşk serüvenidir…

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER

Marka Flower Çiçekçi