Nöbetçi Eczaneler
Şehrin en eski sokağında bir saat kulesi vardı.
Yıllardır durmuştu.
Kimse onarmıyordu.
Ama kulenin dibindeki kaldırım taşlarından biri yamuktu; işte herkes onunla meşguldü.
Bir sabah, elinde fırçayla gelen bir adam gördüm.
Taşı siliyordu.
Özenle…
Saatlerce.
Yanından geçenler “Ne kadar çalışkan!” dedi.
Kimse yukarı bakmadı.
Kimse saatin neden durduğunu sormadı.
İşte bizim şehir tam olarak böyle bir yer artık.
Bu şehrin işsiz gençleri var,
yoksullukla boğuşan mahalleleri var,
umutlarını bavula koyup giden çocukları var.
Ama bazıları bunların hiçbirini görmüyor.
Görmek istemiyor.
Onlar hep en kolay olanın,
en risksiz olanın,
en değersiz olanın peşinde.
Bir tweet atıyorlar,
bir fotoğraf paylaşıyorlar,
bir açılışa gidip en önde duruyorlar.
Sonra da aynaya bakıp “Bugün de şehre hizmet ettik” diyorlar.
Oysa şehir yanıyor.
Ama onlar külleri süpürmekle meşgul.
Bu insanlar yüksek sesle konuşur,
ama hiçbir şey söylemez.
Hep güçlüden yana durur,
ama asla güçlü olmaz.
Toplum adına konuşur,
ama toplumun yükünü bir gün bile sırtlanmaz.
En büyük marifetleri şudur:
Sorunları küçültmek, kendilerini büyütmek.
Bir çocuğun okula aç gitmesi onları ilgilendirmez,
ama bir koltuk fotoğrafı paylaşmak saatlerini alır.
Bir annenin feryadı kulaklarına ulaşmaz,
ama güçlü birinin selamı hayatlarının olayıdır.
Bunlar yalakalığı akıllılık sananlardır.
Duruşu değil, yönü olanlardır.
Rüzgâr nereye eserse oraya eğilenlerdir.
Ve en acısı şudur:
Bu şehir onları çok iyi tanır.
Ama onlar bu şehri hiç tanımamıştır.
Çünkü bu şehir;
alnı terli işçiden,
sırada bekleyen yoksuldan,
geceyi düşünerek geçiren gençten oluşur.
Fotoğraf karesinden değil.
Gelelim tekrar o saat kulesine…
Akşam oldu.
Adam fırçasını bıraktı.
Taş pırıl pırıldı.
Ama saat hâlâ durmuştu.
Bir çocuk durdu, yukarı baktı ve sordu:
“Amca, saat neden çalışmıyor?”
Adam cevap veremedi.
İşte bazı insanlar bütün ömrünü yanlış taşı silerek geçirir.
Ve günün sonunda,
zamanın neden durduğunu asla anlayamaz.
Bu yazı kimseye ithaf değildir.
Ama üzerine alınanlar için yazılmıştır.
YORUMLAR